Inlay

#THK_RPG " อ๊ะ? เธอเองก็หลุดเข้ามาที่นี่เหมือนกันหรอ? " ภูติดอกไม้ที่ดูคุ้นหน้าคุ้นตาเอ่ยทักทาย ดูเหมือนว่าเมื่อกี้ [คุณ] จะเจอเข้ากับเครื่องเกมเก่าประหลาด ๆ ตกอยู่ตรงริมถนนทางเดินบนเกาะ พอคุณจับมันก็ได้เข้ามาติดในเกมเป็นเวลา 1 วัน ? ( เท่ากับ 1 ชม.ในโลกจริง ) จะทำไงดีล่ะ...? สุ่มอาชีพในเกมตรงนี้ จิ้ม👉 bit.ly/thkrpg (มาเปิดแท็กวาดเล่นค่ะ มาเล่นกันเยอะ ๆ น้า!)

จังหวะที่สบตากันก็ลอบสำรวจสภาพคุณไปรอบหนึ่ง “..เชิญครับ” เขาว่า ขยับหลบให้คุณเข้ามายืนด้วยกัน น้ำเสียงราบเรียบไม่ยินดียินร้าย

(ยินดีเลยค่ะ!) คนที่มาอยู่ก่อนมองรอยยิ้มของคุณ หลุบตามองสภาพเปียกมะล่อกมะแล่กที่ไม่ได้ดูดีไปกว่าเขาเสียเท่าไหร่ ก่อนจะเบือนหน้ามองไปในทิศทางอื่น “ตามสบายครับ” เขาว่า น้ำเสียงราบเรียบ ในขณะเดียวกันก็ขยับตัวหลบให้คุณได้มีพื้นที่มากขึ้น จากนั้นอิราอิก็ยืน นิ่ง.. ประหนึ่งเป็นตอไม้ข้างทางก็ไม่ปาน เขาไม่ได้พูดอะไรต่อจากนั้น คงกำลังนึกชื่อคุณอยู่(…)

ยืนเงียบอย่างว่าง่ายระหว่างที่รอดูคุณถ่ายภาพแมวเลียขนจนสำเร็จ ก่อนจะส่ายหัว “ผมไม่ได้แอบ” “แค่จะแวะมาเอาของ.. แล้วก็บังเอิญเห็น“ “ปกติก็มาที่นี่เหรอครับ” เขาถาม น้ำเสียงราบเรียบ แต่ก็ดูเหมือนจะสนใจ “หรือว่าแค่ตามแมวมา”

เลิกคิ้วนิดตอนที่คุณสบตานิ่งๆ— ก่อนจะกะพริบตาปริบเมื่อคุณบอกชื่อ “อิราอิ ฮิรากิ” เขาบอก “โอเคครับ ฟูจิคาวะซัง” ผงกหัวเป็นเชิงขอบคุณ บอกชื่อเรียบร้อยแล้วก็หันหลังเดินจากไป (ขอบคุณที่แวะมาโรลกันนะคะ! หาบัตรสู้ๆ ฟูจิคาวะคุงง /ขออภัยที่ตอบช้าค่ะorz)

มองแมวกับรุ่นพี่ ออกความเห็นในใจเงียบๆ ว่าดูคล้ายกันดี(..) โคลงหัวน้อยๆ รับคำตอบ แม้จะไม่ค่อยเข้าใจนัก ก่อนจะพยักหน้า “อิราอิครับ” “อิราอิ ฮิรากิ” เขาว่า เสียงโมโนโทนไม่มีขึ้นมีลง “รุ่นพี่ล่ะ”

(เพื่อน.. /แปะมือ🤚🏻) เลิกคิ้วกับเสียง ‘โอ๊ะ‘ น้อยๆ นั่น ก่อนสายตาจะอ่อนลงเมื่อเห็นว่าเป็นคุณ “..คันยะซัง” ผงกหัวทักทาย หลุบตา ขยับหลบออกมานิดหน่อย เพิ่มพื้นที่ให้คุณส่วนหนึ่ง กลัวจะทำคุณเปียกเข้าก็อีกส่วนหนึ่ง “ไม่เป็นไรหรอก” ยังไงเขาก็คงไม่ได้ป่วยง่ายๆ อยู่แล้ว “..บังเอิญจังนะ” ที่คุณมาอยู่แถวนี้พอดี