(ยินดีเลยค่ะ!)
คนที่มาอยู่ก่อนมองรอยยิ้มของคุณ หลุบตามองสภาพเปียกมะล่อกมะแล่กที่ไม่ได้ดูดีไปกว่าเขาเสียเท่าไหร่
ก่อนจะเบือนหน้ามองไปในทิศทางอื่น “ตามสบายครับ” เขาว่า น้ำเสียงราบเรียบ ในขณะเดียวกันก็ขยับตัวหลบให้คุณได้มีพื้นที่มากขึ้น
จากนั้นอิราอิก็ยืน นิ่ง.. ประหนึ่งเป็นตอไม้ข้างทางก็ไม่ปาน เขาไม่ได้พูดอะไรต่อจากนั้น คงกำลังนึกชื่อคุณอยู่(…)