Inlay

แต่ FMA ที่สุดเจ๋งน่ะ เล่าเรื่องแบบเส้นตรงเลยนะ ตรงแบบ ตรงงงงงงงงงงงง พุ่งไปข้างหน้าไม่ไขว้เขว ไม่หยุดยั้ง 5555555

ออ อมรินทร์มีเปิดให้อ่านอีบุคบางเล่มฟรีนี่เอง ถึงว่าทำไมช่วงนี้เห็นคนกรี๊ด And then there were none เยอะจัง เอาจริงเก่ามากแล้ว ในแง่ความหวือหวาก็จะไม่เท่าหนังสือสมัยนี้หรอก แต่ในแง่ perfect crime มันเป็นที่สุดจริง แถมเป็นต้นสายแนวนี้อีกมากมาย

ในทวิตเห็นคนบ่นเพชรพระอุมาผ่านตาว่าไม่ชอบเพราะยิงสัตว์เพื่อความสนุกทั้งเรื่อง ละมีอีกคนบอกว่าคือทีมรพินฆ่าสัตว์ตลอดทางเลยเจออุปสรรคเยอะ อีกทีมฆ่าแค่เพื่อกิน ราบรื่นไม่เจออะไร คือนี่ต่างหากที่เรื่องจะบอก รู้สึกว่านี่แหละปัญหาของคนอ่านเดี๋ยวนี้อะ คือเสพสื่อแล้วหวังว่ามันจะตะโกนข้อคิดออกมาโต้งๆเหมือนนิทานอีสป ถ้ามันเล่าให้ตีความหน่อยก็ไปหาว่ามันบ้งแค่เพราะมันportraitสิ่งที่เป็นปัญหา😅

ไม่รู้แฮะ ในอีกหลายปีข้างหน้าเราอาจจะผิดก็ได้ กลายเป็นแบบมนุษย์บูมเมอร์ที่ไม่ยอมใช้เทคโนโลยีใหม่ๆ อะไรเงี้ย แต่นี่ก็ยังรู้สึกว่ามันมีความแตกต่างกันอยู่ระหว่างการหาคำแปลจากดิกเล่มจริง vs เสิร์ชกูเกิล vs ถาม AI อะ 555

จุดนึงที่ชอบมากๆ ตอนอ่านศึกชินจูกุคือการที่ฝั่งโรงเรียนสามารถก้าวข้าม "อะไรๆ ก็กจซตร" ได้แล้ว ถึงซตรจะไม่อยู่แต่ทุกคนก็ลุยต่อจนโค่นสุคุนะลงได้ เรียกว่าความพยายามของเหมวประสบความสำเร็จได้แล้วแหละ

Storytelling นี่คือการเล่าเรื่องให้ลิงฟัง ถ้าเล่าให้คนฟังจะเป็น storytelkhon ถ้าเล่าให้แมวฟังก็จะเป็น storytelmaew

เซม เราอ่านของ ญป. เรื่องกะเฬวรากใดๆ พล็อตอิหยังวะ ติดแค่เส้นถูกจริตตลาดหน่อยนึง นอกนั้นคือ เล่าอะไรของแกวะเนี่ยยย ก็ยังได้แปลไทยอ่ะ โดจินของคนไทยบางทีคือเขียนแบบงานอดิเรกยังเล่าดี เทคนิคดีกว่าเยอะแยะ แค่มันไม่มีโอกาสได้อยู่ใน สนพ. หรือถูกส่งออก นี่ว่าต้องกลับมามองปัญหาจริงๆ ว่าคนของเราไม่เก่งจริงๆ หรือทรัพยากร งบประมาณและการผลักดันของเราไม่ได้ดีเท่าเขากันแน่

คนที่กำหนดจิตว่าตัวเองตื่นรู้ แต่ไม่ปรารถนาจะโปรดสรรพสัตว์ร่วมทุกข์ ในเมื่อการบรรลุธรรมเป็นเรื่องปัจจัตตัง พ้นวิสัยมนุษย์โลกจะเข้าใจหรือตัดสินได้ ก็อาจจะต้องปล่อยเขาเป็นปัจเจกพุทธเจ้าไปตลอดภัทรกัปป์ของตัวเองนั่นละ

แต่คนไทยให้โอกาสนักเขียนต่างชาติมากกว่านักเขียนไทย นักเขียนต่างชาติเขียนเล่มแรกๆ มีพล็อตโฮล ปมเบา หรือบ้งก็ยังตามอ่านเรื่องต่อไป แต่พอเป็นนักเขียนไทยทำแบบนั้นบ้างกลับไม่มีใครให้โอกาส