Inlay

"นะ หนอย-- อย่าทิ้งชั้นไปคนเดียวว้อยยยยย" พอเห็นโดนวิ่งหนีใส่ จู่ ๆ สัญชาตญาณก็สั่งว่าทุกคนต้องได้รู้สึกเหมือนกับตนก็เกิดขึ้น เลยเร่งสปีดตัวเองแล้วสาวเท้าวิ่งตามทันที ทั้งที่เท้าปลอดรองเท้าข้างนึงนั่นแหละ "กลับมาเดี๋ยวนี้ ชั้นไม่ปล่อยให้ตัวเองถูกทิ้งคนเดียวกับสิ่งสกปรกนั่นเด็ดขาด!!!" แล้ววิ่งตามเขาเฉย เอ้า

"ถ้างั้นก็ต้องตอบได้ว่าก่อนหน้านี้ไปอยู่ที่ไหนมา ไม่งั้นชั้นจะรู้ได้ไงล่ะว่าเธอไม่ได้ทำหมาเธอปล่อยอาวุธชีวภาพแบบนั้น???" ยืนท้าวเอวสะบัดหน้าอย่างหงุดหงิด ก่อนจะจ้องมองตา สบเข้ากับเจ้าหมาในกอดเจ้าของอย่างตรงไปตรงมา "ใช่! ชั้นเองก็หมายถึงแกเหมือนกัน แกน่ะไม่ใช่คนทำสิ่งนี้ใช่มั้ย?!" พูดคุยกับหมาได้ก็วันนี้

นึกว่าจะหนีวิ่งไปไหน แต่พอเห็นกลับมาแล้วยื่นถุงให้ตรงหน้า ความคิดไม่พิสมัย(?)ก็เกิดขึ้น "แค่นี้เองเรอะ?" ถามออกไปก่อนจะชี้นิ้วมายังรองเท้าตัวเอง "อุตส่าห์วิ่งไปหาถุงให้ทั้งทีแบบนี้ แต่มันยังไม่จบกระบวนการไม่ใช่รึไง หื้อ? ช่วยชั้นหน่อยสิยัยเปี๊ยก" รอยยิ้มไม่พิมใจปรากฎบนใบหน้า ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเจตนาตั้งใจให้อีกฝ่ายช่วยใส่ถุงให้น่ะ(...)

📋 ※ สำหรับผู้ปกครองรับทราบเท่านั้น ※ รายชื่อห้องเรียนที่ประกาศวันนี้ ตัวละครยังไม่รับทราบในเนื้อเรื่อง โดยจะทราบพร้อมกันวันที่ 19 มิถุนายน 2026 เวลา 07.30 น. งดอ้างอิงหรือเล่นเหตุการณ์เกี่ยวกับห้องเรียนล่วงหน้านะ!✨ 🌸 แล้วพบกันวันเปิดเทอม( ˶ˆᗜˆ˵ )♡ 🌸 #SKA_Commu #ก่อนเปิดรั้วซาโตกะ_SKA

"จะถอยไปไหนเนี่ย ชั้นไม่ได้น่าขยะแขยงขนาดนั้นนะโว้ยยย" พยายามกัดฟันพูดแม้ในใจจริง ๆ จะกรีดร้องไปหลายตลบแล้วก็ตาม "กะ ก็ได้!!!" จู่ ๆ ก็พูดตัดบทขึ้นก่อนจะกลั้นใจเตะสลัดรองเท้าสุดแสนรักของตนข้างที่เหยียบขีปนาวุธไประยะไกลจากทั้งคู่พอสมควร แล้วก็ยืนอยู่ที่พื้นถนนแบบมีรองเท้าข้างนึงไม่มีข้างนึง ก่อนจะกระโดดเผลก ๆ ขาไม่แตะพื้นที่สุดแล้วไปเกาะที่หลังนาย! "ยืมตัวหน่อยนะ!"

#ก่อนเปิดรั้วซาโตกะ_SKA #SKA_COMMU 【💌STORY 】 ภายในวันนี้ หลังเวลา 18.00 น. ทางโรงเรียนจะมีการส่งอีเมลถึงนักเรียนทุกคน เพื่อแจ้งเตือนเกี่ยวกับการเปิดภาคเรียนในวันพรุ่งนี้ 📩 อย่าลืมตรวจสอบอีเมลของตัวละครกันด้วยนะ! (◍•ᴗ•◍)✨ ━━━━━━━━━━━━━ 📋 【ประกาศรายชื่อห้องเรียน และการใช้งาน DM กลุ่ม】 ※ สำหรับผู้ปกครองรับทราบเท่านั้น ※ 🌸 รายชื่อห้องเรียนอยู่ตรงนี้ 🌸 (+)

หางตาเหลือบไปมองเห็นมีคนแอบมองตนอยู่ "เห้! รู้นะว่าแอบมองน่ะเห้ย" "มองอย่างเดียวไม่ได้ มาช่วยชั้นเดี๋ยวนี้ อี๋ยยยย์" ทำท่าพยายามสลัดขาไปมาอย่างรังเกียจเดียจฉันท์เป็นที่สุด 🤢 ทำไมต้องเป็นชั้นด้วยละโว้ยยยย

"พึ่งเดินผ่านหน้าชั้นคนนี้ตอนนี้ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่แอบเอาเจ้าหมานี่ไปแอบปล่อยระเบิดไว้ซะที่ไหนนี่หว่า มีหลักฐานพิสูจน์มั้ยว่าไม่ใช่ฝีมือเจ้านี่นะหื้อ?" ชี้ไปที่หน้าเจ้าหมาในอ้อมแขนเธอตรง ๆ แต่ก็แอบกระตุกพร้อมชักมือออกเสมอเผื่อเกิดอะไรไม่คาดฝัน

"ห๊า-" โดนทวนประโยคอีกรอบก็มองมาที่มือตัวเองก็ไม่เห็นถุง ใช่ เพราะตอนรับเอาทิชชู่มาได้สลัดถุงลอยปลิวไปที่อื่นที่เรียบร้อยแล้วยังไงล่ะ(...) ชิผายละ "อี๊ หรือว่าชั้นผู้นี้ต้องทำในสิ่งที่ไม่อยากทำที่สุดกันนะ อ๊าาาาาา" ยืนตะโกนร้องเหมือนพยายามทำใจก่อนสุดท้ายก็... สลัดขาเอารองเท้าออกจากเท้าตัวเอง รองเท้าลอยขึ้นฟ้าก่อนตกอยู่ที่ตรงหน้าของนายพอดิบพอดี "ชั้นขอโทษแต่ชั้นไม่ผิดนะเฟ้ย"

"ถุงพลาสติก??? ของแบบนั้นใครจะพกละเห้ย" พูดจบก็ทวนคำพูดในหัวตัวเองก่อนจะจ้องหน้าเขม็ง . . . "ถ้างั้น" "มีถุงมั้ย?"