Inlay

พออีกคนทักท้วงเรื่องของกินมันก็ทำให้เขาหันไปมองอีกคนด้วยความประหลาดใจ " ตัวนายก็ไม่ใช่เล่นๆนะ กินจุชะมัด " " แต่ก็ ..เอาสิ " ว่าพลางดันตัวขึ้นพร้อมบิดขี้เกียจแก้เมื่อยไปพลางๆ พออีกคนลุกขึ้นเขาก็ปลายหางตามองอีกฝ่าย " อยากเอาไดฟุกุกลับไปกินที่ห้องเหมือนกัน.."

ท้องฟ้าที่ดูมืดมิด แต่พอท่ามกลางเมืองชนบทแบบนี้แล้ว มันกลับเห็นดวงดาวอย่างแจ่มแจ้ง แม้ว่ามันจะต่างจากเมื่อชั่วครู่ก็ตาม " พอนึกๆดูแล้ว.. " " โตขึ้นนายอยากทำอะไรหรอ " นัยต์ตาหลับตาลง เพียงชั่ววูบก่อนจะลืมตาขึ้นมา " ฉันน่ะนะ.. " " ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรไปทางไหนต่อ " น้ำเสียงปนเศร้าใจเล็กน้อย ทั้งชีวิตเขาแทบไม่ได้อยู่เพื่อตัวเองเลยด้วยซ้ำ

เขาเดินตามมแรงอีกฝ่ายที่ชักจูงไปสองขาก้าวเดินตามไปไปนานนักก็เหลือเพียงแค่สองคน ผู้คนเริ่มเบาบางลง เขาที่ยืนหน้าสนามเด็กเล่นเก่า เขาก้าวเดอนตามไปยังอีกคน ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนที่นั่งก่อนจะทำท่าผ่อนคลายเอนตัวกับม้านั่งอย่างสบายใจ " ไม่นึกว่าจะมีที่แบบนี้อยู่ด้วย " เขาเริ่มเหยียดแขนและขาอย่างสบายใจ พออยู่แบบนี้แล้วเขาโล่งใจไปตั้งเยอะ +

แม้จะไม่ได้บอกให้อีกฝ่ายเอ่ยคำตอบออกมาแต่กลับเหลือบมองไปยังทันซาคุอีกคน ไม่นานนักเขาก็เลือกและเขียนสิ่งที่ต้องการลงไป สองมือเอื้อมไปติดข้างๆกัน จนทันซาคุสีชมพูและขาวพลิ้วตามแรงลม แม้จะชั่วพริบตา ลายมือสลวยที่เขียนว่า ' อยากได้รับความรัก ' เขามองมันเพียงชั่วครู่ และแน่นอนว่าไม่ทันที่อีกคนได้พูดถึงมันเขาก็จูงมืออีกคนเดินออกมาทันที " ไปกันเถอะ.. ดอกไม้ไฟจะเริ่มแล้วนะ "

" จะไปหาของแบบนั้นได้จากไหนกัน " "เดทเนี่ยนะ.." " คบกับนายก็เหนื่อยแย่แล้ว " พอว่าแบบนั้นพร้อมทำท่าขบขันออกมาพลางเอาไหล่ชนอีกฝ่ายเบาๆ ยามที่เสียงดินปืนนั้นสงบลง เหลือเพียงแต่ความเงียบงัน แต่ก็ยังพอเห็นแสงไฟของเทศกาลอยู่ปรายหางตา.. +

" ฉันไม่มีใครสักหน่อย " ว่าพลางเอาไหล่ดันตัวอีกฝ่ายเป็นการหยอกล้อ แต่พอพูดมันก็ทำให้เขาอดคิดไม่ได้เหมือนกัน กับใครสักคนน่ะหรอ. . " รูมเมทล่ะมั้ง แต่หมอนั่นชอบฉายเดี่ยว " พอมานึกๆก็ยกยิ้มขำเล็กขำน้อยออกมา มันก็เป็นไปตามนิสัยเพื่อนของเขานั่นแหละ " นายพูดยังกับเหมือนฉันจะพาคู่รักมาดูงั้นแหละ "

ทำได้แต่นึกคิดว่าทำไมปีที่แล้วถึงไม่ออกมาดูกันนะ ปีนี้มันคงเป็นคำตอบแล้วล่ะ.. " ครั้งสุดท้ายไม่ได้ออกมาดูดอกไม้ไฟนี่เมื่อไหร่นะ..จำไม่ได้เลย " ปีนี้เขามีคนที่อยู่ข้างเขา นั่นเขามั่นใจที่สุดในตอนนี้ " นายนี่เลือกหาที่ได้เก่งจริงๆ เห็นชัดแจ๋วเลย.. " ว่าพลางชมอีกฝ่ายไปด้วย พร้อมยกยิ้มนึกอะไรสนุกๆ " .. ปีหน้ามาอีกมั้ย "

"เพราะแบบนี้ไงฉันถึงสบายใจทุกครั้งที่อยู่กับนาย" ว่าแล้วก็เอนตัวพิงอีกคน ปล่อยลมหายใจหน่ายออกมาพลางตามองฟ้า " นี่ก็ยังไม่ได้ไปไหนหรอก คงใช้เวลาคิดอีกหลา..." "อะ!" ไม่ทันได้ตั้งตัว เสียงชนวนไฟก็ได้ก่อตัวขึ้น แสงไฟที่พุ่งขึ้นเหนือสู่ฟ้า กระจายกลายเป็นแสงไฟหลากหลายสี ใช่ ดอกไม้ไฟมันได้เริ่มขึ้นมา ท่ามกลางความเงียบสงัด แทรกด้วยด้วยเสียงระเบิดของดอกไม้ไฟระยิบระยับตา +