Inlay

’…เป็นข้อความที่น่ากลัวจังเลยนะ‘ นึกดังนั้นพลางเหลือบตามองที่มุมล่างของกระดาษ ดูเหมือนเขาจะรู้จักเจ้าของชื่อนี้อยู่บ้าง ครู่หนึ่งก็อดคิดไม่ได้ว่าอะไรทำให้ข้อความนี้บังเกิดขึ้นมาได้ กระนั้นก็เป็นเพียงแค่ความคิดชั่ววูบ — ไทเซย์พยายามที่จะไม่เก็บมาใส่ใจ แม้จะคิดอย่างนั้น แต่หลังจากนั้นทั้งวัน เขากลับรู้สึกไม่สบายใจอย่างน่าประหลาด ราวกับกำลัง…ถูกจ้องมองอยู่ตลอดเวลาอย่างไรอย่างนั้น?

[ตัวอักษรสีดำ] เจ้าของจดหมายฉบับนี้อาจจะตามหาคุณไม่เจอ หรือไม่คิดตามหา คุณถึงไม่เห็นหัวคนที่ชื่อโคโบะ ริวอิจิ โผล่มาทวงจดหมายคืนเลย [ตัวอักษรสีแดง] เจ้าของจดหมายฉบับนี้จะตามมาขอกระดาษจากคุณคืนตอนท้ายวัน (ถ้าคุณเปิดโอกาสให้เขารู้) [พื้นหลังสีดำ] ไม่มีใครโผล่มาขอจดหมายฉบับนี้คืน แต่คุณจะรู้สึกเหมือนถูกจ้องมองจากทางไหนก็ไม่รู้ไปตลอดทั้งวัน