+ new component
"ฉันปรารถนาที่จะเรียกมันว่าการล่าอาหารมากกว่าน่ะ"
สิ้นประโยค เซเบสเตียนชี้นิ้วไปยังร้านขายเนื้อที่อยู่ไม่ไกล
(ไหนอะลูกค้า)
เซเบสเตียนเอนตัวพิงเคาน์เตอร์ พลางเช็ดมือที่เปื้อนน้ำกับเสื้อเชิ้ตลายตารางหมากรุกของตนเอง
ระหว่างนั้น เขาหันมองโรเซ็นเบิร์ก จ้องหน้าอีกฝ่ายราวกับเพิ่งเห็นสัจธรรมแห่งชีวิต
"นั่นสินะ..."
เซเบสเตียนเบิกตาโต พร้อมกับตบหน้าขาตัวเองดังเพียะ
"แกพูดถูก!"
ส่วนถูกตรงไหนนั้น...
"เหอะ"
เซเบสเตียนพ่นลมหายใจ ก่อนจะหมุนตัว หันกลับไปยังทิศที่ต้องการ เขาพยักเพยิดไปยังร้านที่อยู่ไม่ไกลพร้อมกับเริ่มเดิน เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นดังตึก ๆ
"ร้านขายเนื้อน่ะ"
เขาตอบด้วยภาษาอังกฤษสำเนียงแข็ง ๆ
"ใครจะไปคิดว่าเป็นแวมไพร์แล้วก็ยังต้องกินอาหารแบบมนุษย์"
เซเบสเตียนกำลังเดินดุ่ม ๆ ท่าทางเหมือนตาแก่ขี้โมโหจอมจริงจังไปเสียทุกเรื่อง เขาเหลียวมองเสียงเรียก พลันคิ้วขมวดมุ่นยิ่งกว่าเก่า
"แก ชื่ออะไรนะ... รา เร อะไรสักอย่าง"
ตาแก่พยายามนึก พลางชะลอฝีเท้าลงหน่อย ก่อนที่เซเบสเตียนจะยืนตัวหลังตรงเป็นคันธนู พร้อมยกมือลูบหนวดฟึบฟับ ท่าทางดูถือดีเสียไม่มี
+
#TTW_AUTUMN
6 Autumn | 16.20 PM
ในตัวเมืองเวนส์วูด
ชายในแจ็คเก็ตหนังกับรถมอเตอร์ไซค์คันโปรด กำลังจอดรถพักอยู่ที่หัวมุมถนนหนึ่งในเมืองเวนส์วูด เขามองไปยังถนนที่ตัวเองเพิ่งผ่านมา
วันนี้ไม่มีอะไรแปลก ๆ โผล่มาให้เห็น
ก็ถือว่าเป็นวันที่ดีล่ะนะ?
เซเบสเตียนยืนพิงเคาน์เตอร์พลางยกมือเกาคางดังแกรก ๆ แข่งกับเสียงลมที่ลอดผ่านร่องประตูร้าน
ตาแก่จ้องหน้าลูกชายเหมือนกำลังนึกอะไรบางอย่างไปด้วย
"แกไล่ผีได้นี่"
น้ำเสียงของเซเบสเตียนฟังดูเหมือนคนกำลังบางอ้อ
"ทำไมแกไม่ลองไล่ไอ้ผีพวกนั้นไปด้วยล่ะ
นี่มันศาลาคนเหงา กลุ่มคนเศร้าจากยุคกลางหรือไงกัน เซเบสเตียนนึกท้อใจกับทั้งเรื่องเมียและลูก เขาวางมือบนเคาน์เตอร์ พลางถอนหายใจรอบที่ไม่รู้เท่าไหร่ของวัน ท่าทางเหมือนกับลูกโป่งที่พองโตแล้วถูกเจาะให้ฟีบลงอย่างรวดเร็ว
"ตั้งแต่วันที่หล่อนออกบ้านไปจนถึงวันนี้ ยายนั่นยังไม่ติดต่อกลับมาเลย"
พูดถึงตรงนี้ เซเบสเตียนล้วงกระเป๋า หยิบรูปภาพออกมาวางตรงหน้า เลื่อนให้โรเซ็นเบิร์กดู
+
มันเป็นรูปถ่ายของผู้หญิงคนหนึ่ง ผมยาวสีดำ หน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับซามอร์ ข้างกันคือรูปถ่ายของเจ้าลูกชายที่ติดไปด้วย ใบหน้าของซามอร์นั้นดูยังไงก็ไม่เหมือนเซเบสเตียนสักนิด แต่คนเป็นพ่อก็ดูจะสังเกตไม่เห็น
"สวยใช่มั้ยล่ะ?"
เขาเขี่ยรูปเมีย(เก่า)ของตัวเอง ก่อนที่เซเบสเตียนจะเงยหน้ามองโรเซ็นเบิร์ก ถามอย่างตรงไปตรงมา
"แล้วแกล่ะ คิดเรื่องจะมีกับเขาบ้างหรือเปล่า?"