Inlay

วันที่ 1 ฤดูใบไม้ร่วง 1962 เวลา 10.30 มุ่งหน้ามายังทิศตะวันออกเฉียงเหนือ คุณโดมอนโคสจอดส่งผมที่หน้าคฤหาสน์ร้างหลังใหญ่ ผมบอกลาเขา ให้เงินเล็กน้อยเป็นสินน้ำใจ ประเมินสิ่งก่อสร้างตรงหน้า มันสูงถึงสามชั้น กว้างขวางกินพื้นที่หลายตารางวา ภายนอกก่อด้วยอิฐก้อนและแผ่นไม้ จากรูปทรงของสถาปัตยกรรม บ้านหลังนี้น่าจะถูกสร้างขึ้นในปี ค.ศ.1890 หรือคือมีอายุเพียง 72 ปีเท่านั้น +

ทุกอย่างคงง่ายดายกว่านี้หากปราศจากมนต์ต้องสาปเคลือบดวงหน้างดงามเหนืออำนาจของเวลา ด้วยเดรัจฉานใดสามารถจดจำอัตลักษณ์ได้เทียบเคียงมนุษย์ล้วนประสบกำแพงเดียวกัน อีกาหันหน้าข้างสำรวจฝ่ายเชื้อเชิญ มันกดหัว ยืดคอ จะงอยอ้าลั่นสุ่มศัพท์ "เด็กดี" เสียงนั่นเป็นของมาเรีย แจ็คสัน "เด็กเอ๋ยเด็กดี" หญิงสาวในเวนส์วูดที่เพิ่งสิ้นลมเพราะพิษไข้เมื่อต้นฤดูใบไม้ผลิ

หากอมนุษย์หนุ่มมีโอกาสกวาดตามองออกไปยังลานสุสาน อาจทันเห็นดอกแอสเตอร์กิ่งหนึ่งถูกลมพัดกลิ้งหล่นจากแท่งหินสลักลายลักษณ์ 'มาเรีย แคทเทอรีน แจ็คสัน (1920 - 1962)'

อีกาที่ตื่นเช้าได้สิทธิไซ้หาของโปรดกลางดงถั่วและเมล็ดพืช มันพองขนพร้อมลั่นเสียงร้องโวกเวกยามกะเทาะเจอถั่วไส้เน่า หนำซ้ำยังโยนซากลงแอ่งน้ำพุเบื้องล่าง เดรัจฉานตัวนี้ถือเป็นนกขาประจำบาร์บุฟเฟของสัปเหร่อรูปหล่อ นอกเหนือหนึ่งขาสีขาวแล้ว อีกเอกลักษณ์ชวนจดจำคือมันมักแวะเวียนพร้อมของฝาก แต่เสียใจด้วย นั่นไม่ใช่สำหรับเขาหรอกนะ -

รู้จักบทอาลัยไว้ทุกข์ กระทั่งทำในสิ่งที่อมนุษย์หนุ่มหน้าใหม่ในเวนส์วูดกำลังริเริ่ม นั่นคือการจัดงานศพ และท่ามกลางแซ่เสียงประสาน เซลวินร้องดังที่สุด เพราะวันนี้มันสูญเสียเพื่อนหนึ่งตัว ...หลังจากเพิ่งสูญเสียเพื่อนไปหนึ่งตน

ดวงตาดำขลับหันแนบแผ่นกระจกกีดกั้น คาดหวังเหลือเกินว่าสหายเก่าจะโผล่มาทักทาย ทว่าอนิจจา ฉากเบื้องหน้ากลับเป็นโศกนาฏกรรม ไม่นาน ท้องฟ้าละแวกนั้นก็เอ็ดอึงไปด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนของฝูงนกสีนิล บอกเล่าสาวต่อชะตาของพวกพ้องในห้องปิดตาย ว่ากันว่า อีกาสามารถรู้ซึ่งถึงอารมณ์เศร้าโศกจากความสูญเสียเพื่อนผู้ใกล้ชิด -

เรื่องราวของอีกฝั่งเผ่าพันธุ์เริ่มต้นจากอีกาตัวหนึ่งร่อนย้อนศรเหนือหัวอมุนษย์หนุ่ม โฉบสูงขึ้นไปกระทั่งเงาเลียบดินกร่อนทรวดทรงต้นฉบับลงไป มันกดจะงอยปราดมองดวงหน้างุ่นง่านแปลกตา ฉงนสงสัยตามประสาเดรัจฉานขี้ใส่ใจ กระทั่งร่างนั้นหายลับไปหลังแผงหางและขาครึ่งดำครึ่งขาว วันนี้ลมบนบอดสนิทเหมือนสูญญากาศ ราวกับคฤหาสน์หลังเก่าสละลมหายใจสุดท้ายลงไปพร้อมเจ้าของ -

...หรือไม่ก็กำลังสะกดกลั้นบางอย่างไว้ใต้ความแน่นิ่ง กรงเล็บหย่อนลงเกาะขอบหน้าต่าง บานเดิมที่มีข้าวโพดและวอลนัลแสนอร่อยโรยไว้ให้จิกกิน บานที่ตัวตนของมันคือ 'เซลวิน' สหายของหญิงชราเจ้าคฤหาสน์ บานที่เธอเคยใช้เท้าแขนร่ายเล่าเรื่องราวโศกซึ้งซึ่งไม่เคยต้องหูผู้ใด และบางครั้งมันก็หย่อนสิ่งแวววาวให้เธอต่างของกำนัลตอบแทนนิทานปรัมปรา หน้าต่างบานเดียวกัน...ที่เพิ่งถูกชักปิดลงกลอน -

คู่สนทนาครุ่นคิดสักนิดก่อนสองปีกแผ่กระพือส่งร่างเกือบกลมจรดลงพื้นไกลห่างจากลูกค้ารายเดียวของร้านกาแฟ หัวผงกงึกงักตามจังหวะย่างฝีเท้า ป่ายปัดซ้ายทีขวาครึ่งทีกึ่งระวังระไวกึ่งหยั่งเชิง หากอากัปกิริยาของอมนุษย์ยังแน่นิ่งเกินคน เพื่อนร่วมโต๊ะหน้าขนจะหยุดลีลาเด็ดแล้วโดดขึ้นเกาะกรงเล็บเหนือพนักเก้าอี้ว่างฝั่งตรงข้าม -

❈ 𝐋𝐮𝐜𝐢𝐧𝐝𝐚 𝐒𝐲𝐧𝐞 ❈ —————————— “ɪ ꜱᴇᴇ ᴛʜᴀᴛ ʏᴏᴜ ᴍᴇᴛ ᴍʏ ᴄᴀᴛ, ꜰɪꜱʜ” “ᴡʜʏ ᴅᴏ ɪ ɴᴀᴍᴇ ʜɪᴍ ꜰɪꜱʜ? ɪᴛ’ꜱ ɴᴏᴛʜɪɴɢ ʀᴇᴀʟʟʏ… ᴊᴜꜱᴛ ꜰᴜɴɴʏ ᴛʜᴀᴛ ᴡᴀʏ?” “ɪ ᴛʜɪɴᴋ ᴛʜᴀᴛ ᴡᴇ’ʀᴇ ɢᴏɪɴɢ ᴛᴏ ʜᴀᴠᴇ ᴀ ʟᴜᴄᴋʏ ᴅᴀʏ ᴛᴏᴅᴀʏ “ ——————————— 𝐃𝐢𝐯𝐢𝐧𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧 𝐃𝐨𝐦𝐚𝐢𝐧 𝐖𝐢𝐭𝐜𝐡 | 𝐋𝐚𝐜𝐞 𝐌𝐚𝐤𝐞𝐫 | 𝐓𝐚𝐢𝐥𝐨𝐫 | 𝐒𝐩𝐞𝐥𝐥 𝐜𝐚𝐬𝐭𝐞𝐫 ———————————— 𝔇𝔬𝔠 : bit.ly/4asfEyc