Inlay

#THK_COMMU อีเวนต์ที่ 8 (แจ้งอีเวนต์ล่วงหน้า) สายรุ้งหลากสี บูธต่าง ๆ ตามห้องเรียนและกลางแจ้ง กลุ่มนักเรียนและอาจารย์รวมตัวจัดงาน ช่วงเวลาวันวัฒนธรรมมาถึงแล้ว! แท็กประจำอีเวนต์ #THK_EVENT08 #THK_วันวัฒนธรรม รายละเอียด : bit.ly/4497dDZ ระยะเวลาการเล่นอีเวนต์ : 22 มิถุนายน - 5 กรกฎาคม (เล่นย้อนหลังได้ตลอดเวลา)

เธอรู้สึกได้ว่าระยะก้าวของเขาสั้นลงตามการก้าวเดินของเธอ ซึ่งมันดู...แปลกสำหรับโฮริโคชิ สองเท้ายังก้าวต่อไป เมื่อเขาส่งสัญญาณมือให้หยุด เธอแอบมองลอดผ่านพุ่มไม้ไป พึ่งเคยเห็นว่าลานพิธีเป็นแบบนี้ เธอกึ่งเดินกึ่งย่องตามเขาก่อนจะไปอยู่หลังพุ่มไม้ข้างๆเขาเช่นกัน... ท่าทีของเขาเหมือนคุ้นชินกับที่แห่งนี้อยู่แล้ว ควรจะคิดว่ามันปกติหรือยังไงนะ?

เธอไม่ได้ตอบกลับคำพูดของเขา สายตายังคงจับจ้องไปยังลานพิธี สายตาเหลือบมองคนที่มาด้วยเล็กน้อย คงเพราะเขามีเป้าหมายที่ต้องการอย่างชัดเจนขณะที่เธอแค่ผ่านมาเฉยๆเท่านั้น เสียงสายลมเย็นๆพักผ่านเข้ามา จนเธอต้องหันไปตามทางลมแต่กลับไม่พบอะไร "ลมเย็นดีนะคะ" คงรู้อยู่แล้วว่ามีบางอย่างผิดปกติ...แต่จะให้พูดทักคงไม่ได้ จะถอยหลังก็คงไม่ได้่เช่นกัน จะเกิดอะไรก็คงต้องปล่อยแล้วล่ะ

ความรู้สึกที่เหมือนมีลมไหววูบผ่านไปนั้นทำเอาเธอขนลุกไม่น้อย ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้พูดอะไร เธอเร่งฝีเท้าขึ้นไปเดินข้างๆเขาสายตากงาดมองไปยังทางเดินที่บีบแคบลง "แค่ไม่ให้โดนคนจับได้ก็พอแล้วล่ะค่ะ" "อย่างอื่นค่อยเอาตัวรอดทีหลัง"

เธอฟังเขาอธิบายสิ่งต่างๆโดยที่สายตาไม่ละออกจากลานพิธีเลย ที่บอกว่าคนทั่วไปไม่มีสิทธิ์ได้ดูแปลว่าเรากำลังแอบดูอยู่งั้นเหรอ?ก็คงจะเป็นอย่างนั้นแหละ "วิญญาณพวกนั้นอยากไปจริงๆเหรอคะ?" "ถ้าได้รับการปลดปล่อยก็คงดีสินะ" เป็นคำถามที่จู่ๆก็นึกขึ้นมา ก่อนจะหันกลับมามองเขาหยิบสมุดกับปากกา...การจดบันทึกก็เป็นสิ่งหนึ่งที่เก็บบางอย่างไว้ในความทรงจำได้

ฟังสิ่งที่เขาพูดแล้วก็พยักหน้าเล็กน้อย ที่ว่าต้องระวังหากเขาพูดออกมาเองก็คงต้องเป็นแบบนั้น เธอเงยหน้ามองทองฟ้าครู่หนึ่ง ไม่รู้ง่าควรจะตัดสินมะนว่าแปลกหรือไม่ จนเสียงของเขาทำให้เธอละความสนใจจากมัน เธอเว้นจังหวะครู่หนึ่งเหมือนทวนคำพูดของเขา "ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นจริงๆนะคะ" เสียงของเธอดูไม่มั่นใจเท่าไหร่ แต่ไม่ใช่ความกังวลอะไรแบบนั้นหรอก มันเหมือนกับ...ลังเลมากกว่า

"เหมือนจะเริ่มแล้วสินะ" เสียงพึมพำเบาๆ พร้อมกับดวงตาทั้งสองหรี่ลงเล็กน้อย ในกรณ๊ที่กองไฟนั้นโหมขึ้นมาสูงกว่าที่คิด เธอเห็นเขาที่เงยหน้าขึ้นมาจากสมุดจดเพื่อมองไปยังลานพิธีนั้นโดยตรง ปล่อยให้สมาชิกผู้ประกิบพิธีเริ่มกำหนดการของพวกเขาไปอย่างเงียบงัน

เธอชะโงกหน้ามองลานพิธีเล็กน้อย เหมือนจะเริ่มสนใจแล้วล่ะ "นึกว่าจะเข้าไปยืนดูนะคะเนี่ย..." เธอพูดเสียงเบากลัวว่าจะมีใครได้ยิน แต่ก็ปิดท่าทีที่ดูตื่นเต้นผิดปกติเหมือนกำลังเจอเรื่องสนุกอยู่ไม่ได้ "คุณดูคุ้นเคยกับแถวนี้นะคะ แบบนี้ถ้าวิ่งกลับคงนำทางได้" ไม่รู่ว่าพูดจริงหรือเปล่า แต่ที่ว่าวิ่งกลับคงเป็นเรื่องยากสำหรับเธอ ก็ไม่ใช่ว่าไม่ควรลอง

แน่นอนว่าเธอไม่ได้ทำอะไรแบบนั้น แต่ชอบเก็บไว้เป็นภาพในความทรงจำมากกว่า ไม่อย่างนั้นคงไม่ขึ้นมาถึงบนนี้ พูดถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้น ตอนนี้คงไม่มีใครจะลองคาดเดาได้ทั้งนั้น "เรื่องนั้นปล่อยให้เป็นสิ่งที่พวกเขาจะเลือกเถอะค่ะ" "คุณมาที่นี่เพื่อจดบันทึกนี่นา" เธอเอนหลังพิงต้นไม้สายตามองไปยังลานพิธี มืออีกข้างถือผ้าคลุมไว้ ถ้าจุดไฟขึ้นมาคงจะกองใหญ่พอสมควร คงจะไม่เป็นอะไรหรอก

เธอไม่รู้ว่าเขาต้องการคำตอบแบบไหน เพียงตอบไปตามที่ตัวเองคิกเท่านั้น สายตายังคงจับจ้องไปที่ทางเดินตรงหน้า “ไม่ว่าคุณจะขึ้นไปทำอะไรบนนั้น…” “ฉันจะพยายามไม่วุ่นวายแล้วกันนะคะ” เธอหันไปมองข้างหน้า แม้จะยังเห็นเพียงเงาเคลื่อนไหวของเขาในม่านหมอก แต่รู้แน่ว่าอีกฝ่ายได้ยิน