Inlay

“อือ แซว” /ยกนิ้วไปแตะปลายจมูก หวังหยอกล้อคุณเต็มที่/ “ก็ยังเขินกันอยู่เนาะ”

/โดนแหย่มาก็ขมวดคิ้ว โชคดีที่มันมืดอีกฝ่ายก็คงไม่เห็นใบหูแดงๆของตน/ ”ลามก“ /เลื่อนมือสองข้างไปหยิกแก้มแทน/ “ติ๋มอย่าเก่งดิ๊”

/มองคนที่กลับไปรถแล้ว/ “…ให้ตาย” /เขาพึมพัมออกมาพลางมองถุงพุดดิ้งในมือ/ /สุดท้ายก็หลุดยิ้มออกมา/ /เดินขึ้นห้องไปด้วยอารมณ์ดีล่ะ/

/เดินไปหา/ “ตกใจหมดเลย ถ้าไม่อยู่คอนโดจะทำไงเนี่ย” /เลิ่กคิ้วเอ่ยแซวยิ้มๆ/

/เห็นท่าทางอีกคนก็เอียงคออย่างงุนงง/ ”ฮึ?“ /มือแตะมือที่วางไว้บนบ่าตอนเองอีกทีอย่างไม่รู้จะวางมือตรงไหน/ /ก่อนจะอ๋อขึ้นมาตอนได้ยินสิ่งที่คุณพูด/ /รอยยิ้มกริ่มขึ้นมาบนหน้า/ ”แกจะรัท?“ /เพียงแค่แซวเท่านั้น/

“บ๊อง” /ได้ยินก็ส่ายหน้าไปมา/ /มือยื่นไปรับถุงเจ้าพุดดิ้งมาไว้ ตาก็ประหายระยิบระยับตอนเห็นของหวาน/ “ แต้งกิ้วมาก“ /อารมณ์ดีเชียว/ ”จะกินอย่างดีเลย“ ”แล้วแกกินไรมายังเนี่ย“

/โดนยีหัวจนหัวยุ่งไปหมด จะเอ่ยอะไรกับคำพูดเบาๆเมื่อกี้ก็พูดไม่ออก/ “หายไวๆละกัน” /ขยี้หัวอีกคนคืน/ “เจอกัน ขอบคุณสำหรับพุดดิ้ง” “รอแกหายเดี๋ยวพาไปเลี้ยงข้าว”

/พอได้ยินว่าอีกฝ่ายรู้สึกเหมือนป่วยคิ้วก็ขมวดลง/ “ปวดหัวหรอ” /เขาเอื้อมมือไปแตะหน้าผากคุณ/ ”กินโจ๊กมั้ย เดี๋ยวไปเอาให้” /มองเจ้าเด็กหงอยก็รู้สึกเห็นใจขึ้นมาหน่อยๆ/ “ไม่เป็นไร นี่ไม่ได้ไปไหนอยู่แล้ว” “แต่ทีหลังถ้ารู้สึกไม่สบายก็ให้ทีหลังก็ได้ ขับรถมาเองมันอันตราย” /อดที่จะเอ็ดนิดๆด้วยความเป็นห่วงไม่ได้/