Inlay

📢 ประชาสัมพันธ์ปรับตารางอีเวนต์ 📢 จะนำการแจ้งเตือนอีเวนต์ล่วงหน้า 1 วันกลับมาใช้ และมีการปรับตารางอีเวนต์ตามนี้ค่ะ - วันผู้ปกครอง ไม่มีอีเวนต์ให้เล่น แต่จะมีสตอรี่คอมมูลงให้อ่านเพียงอย่างเดียว - ทานาบาตะ เลื่อนไปจัดวันที่ 27 - 29 เมษายน - ดอกไม้ไฟ เลื่อนไปจัดวันที่ 8 - 10 พฤษภาคม - โอบ้ง เลื่อนไปจัดในช่วงปิดเทอม วันที่ 22 - 24 พฤษภาคม (มีต่อ)

คาโอรุรับบัตรมาดู คราบสีดำแปลกๆยังติดอยู่ที่บัตรจนแทบดูไม่ออก ”…ดูเหมือนว่า จะไม่ใช่น่ะ“ เขาส่งบัตรคืนด้วยสีหน้าเล็กๆ ”ฉันเองก็เก็บบัตรของคนอื่นได้เหมือนกัน ลองดูหน่อยสิว่าใช่ของนายรึเปล่า“ แล้วเขาก็ยื่นบัตรที่เก็บได้ให้บ้าง

"อะ..." บัตรนักเรียนถูกฉวยไปจากมือ เขาหันควันไปหาอีกคนทันที รูมเมทของเขานั่นเอง ถึงจะอยู่ห้องพักเดียวกันแต่ก็ไม่ได้คุยอะไรกันมากนัก บอกตามตรง...เขาเองรู้สึกไม่ค่อยจะถูกชะตากับเร็นเท่าไหร่ "คือ...นั่นจริงๆเหมือนจะไม่ใช่ของฉันน่ะ" คาโอรุลุกขึ้น ปัดดินออกจากมือ "แต่ถ้าอยากให้ช่วยหา ก็...ได้" เพราะเขาไม่อยากมีปัญหากับรูมเมทคนใหม่

"ก็...เดินหาด้วยกัน แล้วก็เดินหาบัตรของนายไปด้วย ไม่เห็นเสียหายนี่" คาโอรุขยับแว่นให้เข้าที่และลุกขึ้น อย่างน้อยเขาก็เชื่อแบบนั้น "แล้วนาย...เอ่อ...รู้รึเปล่าว่ามันหายได้ยังไง" เขาอึกอักเล็กๆ เพราะไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้เท่าไหร่ แต่ก็ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ใช่คนเดียวที่สัมผัสได้

#THK_EVENT01 #THK_ปฐมนิเทศ #THK_โรลเปิด (ย้อนหลัง/แยกรูท) ในช่วงเวลาของความวุ่นวาย เขาเองก็หนึ่งในคนที่กำลังตามหาบัตรนักเรียนที่หายไปเช่นกัน แต่ดันเก็บได้แต่ของคนอื่น ไม่มีของตัวเองเลยสักใบเลยนี่สิ จากที่ตั้งใจจะหาของตัวเอง ก็กลายเป็นว่าได้ช่วยคนอื่นหาซะมากกว่า … “นี่ เธอตรงนั้น” “อันนี้ใช่บัตรของเธอรึเปล่า?”

"ก็...มองเห็น แล้วก็ได้ยินเสียงด้วย แต่ยังไม่เคยได้กลิ่นหรอกนะ" เขาเหลือบมองคนข้างๆ "ลองไปหาตามตู้ล็อกเกอร์รึยังน่ะ?"

อยากจะเถียงว่าไม่ได้เหงา แต่ก็ปล่อยเลยตามเลย อย่างน้อยมีคนช่วยหาก็ดีแล้ว "..อืม นายเองก็สัมผัสได้สินะ" คาโอรุตอบอย่างจำใจ ที่ผ่านมาเขายังไม่เคยคุยกับรูมเมทใหม่คนนี้มากเท่าไหร่ และเขาเองก็ไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ด้วย "แล้วนายเห็น หรือว่า...ได้ยินเสียงล่ะ?" เขาก้มลงหาตามพุ่มไม้

เร็นเดินเข้าไปทางด้านหลังของคาโอรุ กว่าอีกฝ่ายจะรู้ตัวบัตรนักเรียนในมือก็ถูกฉวยไปเสียแล้ว "เห๋~ ฮิมุโระคุงเก่งจังเลย หาบัตรเจอแล้วเหรอเนี่ย" พูดพลางพลิกบัตรนักเรียนในมือไปมา ก่อนจะเหลือบมองอีกฝ่ายที่นั่งอยู่บนพื้นหญ้า "งั้นถ้าว่างแล้วล่ะก็ ช่วยหาของผมด้วยสิ" "...นะ?" เร็นว่ายิ้มๆ