Inlay

#THK_EVENT_03 #THK_ทานาบาตะ (ย้อนหลัง) ในวันสุดท้ายของเทศกาล คุณสามารถพบเห็นโต๊ะวางขายของจุ๊กจิ๊กที่ทำขึ้นโดยชมรมเย็บปักถักร้อยตั้งอยู่ริมทางเดินของงานเทศกาล พร้อมเหล่าสมาชิกที่เชิญชวนให้แวะดูด้วยท่าทางอันสดใส และเหล่าตุ๊กตาตัวน้อยแทนตัวสมาชิกอีกหลายคนในชมรม เพียงมองดูก็ชวนให้รู้สึกอบอุ่นหัวใจเหมือนกัน ทำไมไม่ลองแวะเข้าไปดูสักหน่อยล่ะ? อาจจะเจอของที่ถูกใจก็ได้นะ

#THK_EVENT03 #THK_ทานาบาตะ #THK_โรลเปิด | แยกรูท | พื้นที่นอกโรงเรียน อายามิยืนอยู่นิ่งๆในงานเทศกาล เธอมองไปรอบๆแต่ก็ยังไม่เห็นคนที่คุ้นหน้าเลยแม้แต่น้อย ‘พี่ๆหายไปไหนนะ’ ปกติแล้วเธอจะไม่ค่อยออกมาที่พื้นที่คนเยอะๆแบบนี้เท่าไหร่แต่ว่าพี่ชายของเธอกลับชวนมาที่นี่แล้วปล่อยเธอไว้คนเดียวแบบนี้ แย่ที่สุด ควรจะกลับบ้านไปเลยดีมั้ยนะ เธอได้แต่คิดในใจ แม้ภายนอกจะยังดูสงบก็ตาม

มองคุณด้วยรอยยิ้ม แต่ตาไม่ได้ยิ้มตามไปด้วย ”ค่ะ ของชั้นเอง“ มือยังยื่นอยู่ที่เดิม ”ขอคืนหน่อยค่ะ“

“อะ เอ่อ….” ท่าทางดูจะลังเล แต่ก็พยักหน้าให้ ”ได้ค่ะ..“ แล้วก็ชี้ไปม้านั่งใกล้ๆ ”ไปนั่งเขียน..ตรงนั้นมั้ยคะ“

สะดุ้งและหันไปหา ก่อนจะหลบตาก้มหน้าเล็กน้อย “เอ่อ….” เหมือนกำลังนึกบางอย่างเลยเงียบไปนาน “ค ค่ะ พอดียัง..เขียนไม่ได้น่ะค่ะ“ กำกระดาษในมือแน่น

“อะ จะไปแล้วหรอ ยังคุยกันไม่จบเลยนะ~” น้ำเสียงที่ดูจะไม่ร้อนใจดังไล่ตามหลังคุณไป เธอยังนั่งเท้าคางมองไปข้างหน้าจนกระทั่งโถงทางเดินว่างเปล่า “อืม…ไปซะแล้ว ทำไงดีล่ะ” “เอาเถอะ ให้อัตจังจัดการเองก็แล้วกัน” เธอลุกขึ้น มือปัดกระโปรงเบาๆและหยิบโทรศัพท์ที่สั่นในมือมาตั่งแต่เมื่อกี้ขึ้นมา ”ค่ะ หนูเสร็จแล้ว เดี๋ยวจะไปหาค่ะ แค่นี้นะคะ“ [จบ] (ขอบคุณสำหรับโรลค่า ขอโทษที่มาตอบช้านะคะ😭)

"อ้ะ..ชิมิสึ อัตสึโกะค่ะ" รีบแนะนำตัวตามเพื่อไม่ให้เสียมารยาท แล้วก็มองข้อความในสมุด "...เอ่อ ค ค่ะ" ก้มหน้าลงยกกระดาษทันซาคุขึ้นมา "..ด..ได้เขียนคำอธิษฐานรึยังคะ?"

“อ้ะ อะ..ชิมิสึ อัตสึโกะค่ะ” พอลงมานั่งก็พูดตอบอย่างรวดเร็ว ราวกับลืมว่าเมื่อกี้เธอก็เพิ่งจะตอบไป เธอเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะพบว่าคุณมองกระดาษในมืออยู่ ”อ เอ่อ..นี่น่ะ คือว่า..“ พูดจาตะกุกตะกัก ”..ไม่รู้..จะเขียนยังไงดีน่ะค่ะ“

“อืม..ก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษหรอกค่ะ” “แต่นานๆทีจะได้มาเจอเพื่อนๆ ก็เลยรู้สึกดีค่ะ โดยเฉพาะได้เจอคนที่รู้จักชั้นด้วยยิ่งดีใจค่ะ” เธอยกยิ้มกว้าง “ยังไงก็ขอบคุณที่เก็บสมุดให้นะ พอดีว่าชั้นมักจะขี้ลืมน่ะ ต้องคอยจดอะไรๆไว้ในนี้เยอะเลย“ พูดย้ำอีกรอบแม้จะพูดไปแล้วก็ตาม แล้วก็หยิบโทรศัพท์ในมือที่สั่นอยู่ขึ้นมา ”ถ้างั้น ไว้รอบหน้าถ้าเจอกัน จะเลี้ยงขนมให้แทนคำขอบคุณก็แล้วกันนะคะ พอดีต้องไปแล้ว”

"เกือบทำของสำคัญหายซะแล้ว ขอบคุณนะคะรุริจัง" รับสมุดโน้ตในมือมาก่อนจะยกยิ้มให้ "..จำชั้นได้ด้วยสินะคะ" ดวงตาจ้องไม่กระพริบ สีหน้าก็ไม่ได้เปลี่ยนไป แต่น้ำเสียงออกจะดีใจหน่อยๆ มีน้อยคนที่จะรู้จักกับเธอนี่นา "ประชุมผู้ปกครองเป็นยังไงบ้างคะ รุริจัง?