Inlay

‘รู้ชัดๆเลยนี่‘ ถามมาขนาดนี้ยิ่งทำให้แน่ใจว่าอีกคนรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร ”ไม่แน่ใจหรอก...“ ”มีแต่ต้องพยายามเท่านั้นแหละ....เพราะถ้าไม่พยายามให้รู้ก็ไม่รู้ใช่มั้ยล่ะ...“ คำพูดที่ดูเรียบเฉยแต่ออกมาจากใจจริง เขาเองก็ไม่ใช่คนชอบพูดโกหกอยู่แล้ว ทุกคำพูดจึงมีน้ำหนักเสมอ ”ถ้ากลับมาก็คงจะดี...“

“อะ...อื้ม” เขาค่อยๆปล่อยคนตัวเล็กกว่าลงช้า ค่อยๆปล่อยขาทีละข้าง “เดินกลับห้องดีๆนะ” ยังคงห่วงว่าอีกคนจะไปล้มอีก “...” “...” ปล่อยอีกคนเดินกลับ “เอ่อ... ริงโกะ!”

“อะ- เอ่อโทษที...” จ้องไม่ละสายตา “แค่คิดว่าา ....ริงโกะแต่งอะไรก็ดูดีไปหมดเลย แฮะ-” หันไปหลบสายตาอีกคน จริงๆเขาก็ไม่ได้เก่งเริ่องแฟชั่นนัก แต่ก็ไม่ได้ไม่ชอบสะทีเดียว “อ่า ยังไงก็ขอบคุณที่มาด้วยนะ-” ดีใจไม่น้อยที่อีกคนมาจริงๆ

สะดุ้งเล็กน้อยกับเสียงเท้าอีกคน ก่อนจะตั้งใจฟังอีกคน เพียงแค่อีกคนพูดกลับมาแบบนั้น กลับทำให้เขาดีใจจนยิ้มค่อยๆออกมาอย่างไม่ตั้งใจ ”อื้ม-“ ”ฉันจะรออยู่หน้าหอพักเวลา5โมงนะ” สีหน้ายิ้มระรื่นดีใจจนพูดทั้งที่ยิ้มอยู่แบบนั้น

#THK_EVENT04 #THK_ดอกไม้ไฟ [โรลปิด | @thk-madringo.bsky.social | ต้นไม้บริเวณหอพัก ] เพราะนัดเธอไว้จึงรีบมารอหน้าต้นไม้ ถึงอีกคนจะไม่ได้รับปากอย่างเต็มคำแต่เขาก็เชื่อว่าเธอต้องมาแน่นอน ยิ่งรอไปนานเข้าถึงอยากจะตัดใจแค่ไหนแต่ก็ยังคงหวังอยู่ ‘หรือไม่มานะ-’ ? ก่อนจะรู้สึกได้ถึงคนที่กำลังเดินมา จึงหันไปเจอกับอีกคน ดวงตาสีถ่านกลับค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินใส

“…..” หันหน้ากลับมาก่อนจะมองพินิจจารณาอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า ”รู้ไหมว่าฉันกับนายจบไปนานแล้ว..“ ปั่ก -! ก่อนจะกระทืบเท้าอีกคนไปแรงๆก่อนเอามือมาบังหน้าปกปิดใบหน้าขึ้นสีที่ไม่สบอารมณ์ของตน ”…ต แต่ฉันจะไปงานนั้นอยู่แล้ว—!!“ ”ไม่ต้องมาชวนก็ไปอยู่แล้ว ก ก็อาจจะบังเอิญเจอ—“ พูดไม่เป็นศัพท์ก่อนรีบหันหลังกลับก่อนจะพูดทิ้งท้าย +

“โอ้ยๆๆ อะไรเนี่ย ” โดนดึงหูไม่ทันตั้งตัวเล่นร้องเอายกใหญ่ สิ่งอยากให้กลับมาจริงๆก็อยู่ไม่ไกลแล้ว แค่อยากให้กลับมาแล้วไม่กลับไปเป็นแบบเดิม ‘เอ๊ะ-?‘ “...ร...รู้หรอว่าหมายถึงอะไร” สีหน้าตกใจเล็กน้อยแค่อยากให้แน่ใจว่าเข้าใจถูกมั้ย

"อะ...เอ่อ“ ”อึก“ กลืนน้ำลายเสียงดังก่อนจะทำใจถามไป ”ดอกไม้ไฟนี้...“ ”ไปกับฉันได้มั้ย“ สายตาลงไปมองแต่พื้น ใบหน้าสีขาวโพลนกับมีแต้มสีแดงบางๆค่อยๆขึ้นมา

“อื้มม...” พูดมาแบบนั้นเขาเองก็ไม่ขอยุ่งดีกว่า ได้เพียงรับฟังไว้ดีกว่าเยอะ ”อ้ย-” โดนสับหัวเข้าให้ “ขอโทษครับ แฮะๆ-” ถ้ามือไม่ได้อุ้มอีกคนอยู่คงจะเกาหลังคออยู่ ‘อยากได้อะไรกลับมา’ทวนคำที่อีกคนพูดในใจครู่เดียว “เอ๊ะ-!?” ต้องทวนถึงจะนึกขึ้นได้ ในสีที่ดำและขาวกลับมีสีแดงปรากฏขึ้น ตรงปลายหู “ก็-...ก็--เอ่อว่าไงดี...--” “...พวกสิ่งที่รักมั้ง-” กำกวมสุดๆ