Inlay

ฉันคุยกับแม่ว่าจะลาออกมาอนส แม่ถามกลับมาว่าแล้วจะสอบติดมั้ย รอบก่อนไม่มีงานทำอนสอยู่บ้านยังสอบไม่ติดเลย เห้อ ฉันอยากตายจริงๆ คนพูดไม่คิด แต่คนฟังฝังใจจนตาย ฉันเลยบอกให้แม่ลองมาทำงานที่ฉันทำดู ทำงานไปด้วยอนสไปด้วย คือเขามองว่าคนอื่นทำได้ ฉันก็ต้องทำได้ ไม่เห็นจำเป็นต้องลาออก แต่แม่จะรู้มั้ยว่าจิตใจลูกพังไปขนาดไหนแล้ว ฉันร้องไห้ทุกเดือน นานๆ ทีถึงจะมีความสุขสักวันนึง มันเหนื่อยนะ

เศรษฐกิจแปลกๆ ปลายทางกังวลอาหารแพง แต่ต้นทางราคาหมูหน้าฟาร์มต่ำกว่าต้นทุนเลี้ยงมาสักพักแล้ว

จะลาออกได้เฉพาะตอนมีงานใหม่รองรับแล้วเท่านั้นเหรอ ถ้าไม่มีงานใหม่มารองรับจะลาออกได้มั้ย คือไม่ไหวแล้ว ที่นี่หางานโคตรยากก็จริง แต่ถ้าอยู่ที่เดิมต่อไปฉันอาจฆตตสักวันก็ได้ เงินหาหมอก็ไม่มีเพราะเงินเดือนแม่งโคตรน้อยอะ

ไม่เคยอยากมีตำแหน่งสูงๆ หรือก้าวไปจนถึงจุดสูงสุดของอาชีพเลย มันเหนื่อย เห็นสภาพผู้บริหารแต่ละคนแล้วก็ อืม ไม่รู้แบกความเครียดความทรมานไว้เท่าไหร่ มีเงินแต่สุขภาพกายใจพังก็ต้องเอาเงินไปรักษากะหมออยู่ดี ฉันแค่ต้องการชีวิตที่มีกินมีใช้ ไม่ขัดสน ไม่เป็นหนี้ ไม่ต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องยุ่งยากเสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย แค่อยากใช้ชีวิตให้สบายไปวันๆ แต่ทุกอย่างก็คงยากไปหมดเพราะดันเกิดในประเทศนี้

พอมองกลับไปตอนเรียนมหาลัยฉันร้องเรื่องงานแค่ครั้งเดียวด้วยซ้ำ ช่วงอนสสอบคือสู้ตายขาดใจไม่มีน้ำตาสักหยด แต่พอมาทำงานจริงฉันร้องไห้นับครั้งไม่ถ้วน ร้องแม่งทุกเดือน ชีวิตวัยทำงานโหดร้ายชิบหาย คนรุ่นก่อนส่งต่ออะไรให้คนรุ่นหลังวะ