Inlay

วันนี้วันอะไร? เช่นนั้นหรือ…? ข้าก็มิเห็นว่าวันนี้จะต่างจากวันธรรมดาทั่วไปอย่างไร

“ความปรารถนาของเจ้า…ข้ารับรู้แล้ว” “แต่หากต้องการให้แอสตร้าทรงรับรู้ โคมลอยเพียงดวงเดียวอาจไม่เพียงพอ” สิ้นคำกล่าวนั้น ท้องฟ้ายามราตรีที่เคยมืดมิดก็พลันสว่างไสวไปด้วยโคมลอยนับร้อยนับพัน อันเกิดจากมนตราแห่งเทพพยากรณ์ “เจ้าชอบหรือไม่?”

“โอ ข้าแต่องค์ผู้ทรงฤทธิ์“ ”องค์แอสตร้าผู้ยิ่งใหญ่ บารมีเกรียงไกรเกริกฟ้า“ นางเอ่ยคำอธิษฐาน พร้อมด้วยโคมกระดาษอันน้อยในมือ ”ขอให้ข้าหายจากโรคร้ายนี้…ขออย่าให้ข้าเป็นดั่งน้ำแข็งเยือกเย็นเมื่อสิ้นชีวา…“ สิ้นคำปรารถนานั้น โคมอันน้อยก็ลอยขึ้นสู่ฟ้า ก่อนที่จะถูกไฟแผดเผาเป็นจุล ร่วงหล่นลงมาสู่พื้นหินยะเยือกของยอดหอคอย ความปรารถนาของนางคงส่งไปไม่ถึงฟ้าสวรรค์เป็นแน่…

ลำพังโคมกระดาษอันน้อยที่ทำด้วยมือ คงมิอาจพาความปรารถนาของนางขึ้นไปบนนภาได้… หญิงสาวมองเศษกระดาษที่ถูกเผาไหม้ตกลงมาบนพื้นอย่างละเหี่ยใจ แต่ยามที่นางกำลังจะถอดใจกับคำอธิษฐานนั้น… “หากเจ้าต้องการให้แอสตร้าทรงรับฟังคำอธิษฐาน เจ้าคงต้องใช้โคมที่มั่นคงกว่านี้…” เขาก็เอ่ยขึ้นพร้อมโคมอันใหญ่ที่สรรค์สร้างจากมนตรา (สามารถวาดตกแต่งโคมลอยและแนบภาพในโควทพร้อมคำอธิษฐานได้)