Inlay

[ ห้างซอมเมอร์ลิน | 13 June (15:00) | โรลปิด w/ @derek-ssa.bsky.social ] หลังจากที่นัดแนะไปชวนรุ่นน้องมาเดินเล่นที่ห้างสรรพสินค้าด้วยกันเรียบร้อย มีโซก็รีบแต่งหน้า แต่งตัวเดินทางมาก่อนเวลาที่นัดไว้ได้สักพัก "วันนี้ทำอะไรดีนะ" เธอพึมพำขณะที่รออีกฝ่าย โดยที่ในหัวก็ยังคงวางแพลนสำหรับวันนี้ไปด้วย หลักๆ คงเป็นช็อปปิ้งล่ะนะ

[ถ่ายส่งน้ำหนักล่าสุดให้พ่อดู] "ค่ะ" [ถ่ายการวัดรอบเอวล่าสุดให้พ่อดู] "ค่ะ" [ที่สำคัญ ลูกต้องอย่าลืมว่าหากยังหาคนที่คิดจะแต่งงานด้วยไม่ได้หลังจบการศึกษาพ่อจะให้ลูกไปแต่งกับตระกูล×××] "..." "ค่ะ" [จำเอาไว้ไอริ สิ่งที่สำคัญที่สุดในบ้านเราคือความสมบูรณ์แบบ] [น้ำหนักขึ้นเพียงแค่0.1ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนลูกก็ต้องลด] "ค่ะ" [มารยาทเป็นสิ่งที่สำคัญ "อย่า"แม้แต่จะออกนอกลู่นอกทาง] "ค่ะ"

ไอริเอนตัวพิงกับกำแพง ในตอนที่ถือสายเธอทำได้เพียงแค่ตอบรับ...ราวกับหุ่นยนต์ [ทั้งหมดก็เพื่อครอบครัว เพื่อบริษัทของเรา] [อย่าทำให้พ่อผิดหวัง] "ค่ะคุณพ่อ" สิ้นสุดเสียงนั้น... พ่อของเธอก็วางสาย ทิ้งให้ไอริเหม่อมองไปที่ไหนสักที บางที... อาจจะเป็นท้องฟ้าอันไกลแสนไกล ห่างออกไปจากที่นี่ ....

สายลมพัดเอื่อยเบาพาเส้นผมสีดำทมิฬพริ้วไหวตามแรงลม ระหว่างที่ท้องฟ้าระหว่างสีส้มและสีน้ำเงินตัดกันให้ความรู้สึกที่เปลี่ยวเหงา ดวงตาสีดำสนิทไร้แสงเหม่อมองออกไปและทิ้งความต้องการของตนเองเอาไว้ในที่ที่ไกลออกไป เหลือเพียงร่างกายอันอ่อนล้าที่ต้องก้าวเดินต่อ เธอรู้สึกว่างเปล่า... ไม่มีใครจะเข้าใจความรู้สึกเหล่านี้ได้ ความรู้สึกที่ต้องแบกรับความต้องการของสิ่งที่ไม่สามารถหนีได้

[STORY] ในช่วบพรบค่ำของวันหนึ่งข้างหอพัก เสียงเรียกเข้าของมือถือตั้งค่าเริ่มต้นของใครบางคนดังขึ้น เธอคนนั้นกดรับสาย "สวัสดีค่ะ" น้ำเสียงเรียบนิ่งประดุจสิริกล่าว น้ำเสียงปลายสายก็ไม่ต่างกันทว่าเป็นเสียงของชายวัยกลางคนคนหนึ่ง [ไอริ เรื่องที่พ่อบอกเอาไว้ยังไม่ลืมใช่ไหม?] 「ไอริ」ตอบกลับปลายสาย "ค่ะ" เธอดูสงบเสงี่ยมเกินกว่าจะเป็นสาวแปลกพิลึกที่คุ้นเคย ช่างน่าแปลกนัก

ในขณะนั้นเองหล่อนก็ได้ยินเสียงของใครสักคนเดินเข้ามา... อาจจะเป็นใครก็ได้เธอไม่รู้ หรือบางทีอาจจะยืนฟังอยู่ก่อนแล้ว ไอริเพียงแค่ยืนมองอย่างเงียบเชียบ ความเย็นยะเยือกจากกายและใจพาลให้ผู้ที่เข้ามาพบเห็นต้องหนาวเหน็บและอึดอัดปานจะขาดใจ... และคนคนนั้น...? (สามารถ+ได้ | แยกรูท)