สายลมพัดเอื่อยเบาพาเส้นผมสีดำทมิฬพริ้วไหวตามแรงลม ระหว่างที่ท้องฟ้าระหว่างสีส้มและสีน้ำเงินตัดกันให้ความรู้สึกที่เปลี่ยวเหงา
ดวงตาสีดำสนิทไร้แสงเหม่อมองออกไปและทิ้งความต้องการของตนเองเอาไว้ในที่ที่ไกลออกไป เหลือเพียงร่างกายอันอ่อนล้าที่ต้องก้าวเดินต่อ
เธอรู้สึกว่างเปล่า...
ไม่มีใครจะเข้าใจความรู้สึกเหล่านี้ได้
ความรู้สึกที่ต้องแบกรับความต้องการของสิ่งที่ไม่สามารถหนีได้