ศีรษะของผู้ที่ถูกประคองใบหน้าได้มองเชิดขึ้น ดวงตาทั้งสองประสานเข้าด้วยกัน ความรู้สึกอ่อนโยนที่คนตรงหน้านั้นมักมอบให้เขาเสมอมาทำเอาความรู้สึกลบๆหายไปจนสิ้น
แหมะ
หยาดน้ำตานั้นไหลลงพื้นธุลี และมันก็ไหลออกมากว่าเก่า
" ฮึก. . . "
คำว่าเก่งในความหมายของผู้คนนั้นแตกต่างเสมอ สำหรับตัวตงเอง ตัวเขานั้นห่างไกลจากคำว่าเก่งไปมาก
(+)
栋 ตง นักกินมะระ (ตอบเสมอ แต่อาจจะมาช้าค่ะ!)
