ถึงจะถูกดันไหล่แต่ฮารุก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่แบบนั้น จ้องคนตัวเล็กกว่าอยู่สักพักก่อนจะส่งเสียงถอนหายใจออกมาเบาๆ
เพราะประโยคก่อนหน้านั่นแหละ
"เพราะแบบนี้ไง มายุจังถึงได้เหมาะกับเจ้านี่น่ะ"
ตัดสินใจคว้ามืออีกคนมาไว้ในมือ ฮารุวางเครื่องรางสีชมพูบนฝ่ามือของมายุ ก่อนจะดันเบาๆให้เจ้าตัวกำสิ่งนี้ไว้
"มายุจังน่ะ เหมาะกับการถูกรักที่สุดเลย"
"จะต้องสมหวังแน่นอน"
+
Haru🌻 (พีก1วันป่วย)
