ไม่ใช่เรื่องแปลกที่เขาไม่เคยสังเกตว่าเธอเคยมอบรอยยิ้มเช่นนั้นให้กับเยาวชนในรั้วโรงเรียน ก้ำกึ่งระหว่างไม่รู้กับไม่ใส่ใจ แต่ตอนนี้เขารู้แล้ว เช่นเดียวกับสิ่งที่เขาตั้งใจว่าจะหามาคืนให้ได้
นั่นเรียกความรับผิดชอบ
“อา...” ขานรับสั้นกระชับ ห่างไกลจากการเป็นบุคคลช่างจำนรรจา
“แล้วผมจะรอชิมพายแอปเปิ้ลฝีมือคุณครับ”
เอ่ยทิ้งท้ายก่อนเป็นฝ่ายหันหลัง ก้าวย่างคืนสู่เส้นทางเดิมเพื่อกลับที่พักอาศัยของตน
Mr. Vaughn
