ฮิซาชิผละออกมาเล็กน้อย ยังไม่ทันเอ่ยขอโทษก็ดันเกิดเสียงดังของฟ้า เมื่อสังเกตอากัปกิริยาเขารีบทรุดลงไปดูอาการทันที
ถือวิสาสะยกมือทาบมือทั้งสองประกบทับ เขาร้องชู่วเบาๆ ราวปลอบประโลมด้วยความเคยชินที่ยังหลงเหลืออยู่
ผมที่เปิดจนเห็นดวงตาเล็กน้อย หากลองมองดีๆ มันแฝงไปด้วยความตระหนก
"ขอโทษ" เขาเอ่ยสั้นๆ