ตอนนั้นเองที่เอริโกะสัมผัสได้ถึงความผิดหวังที่แฝงอยู่ในแววตานั้น ใจของเขากระตุกวูบ ความสับสนเริ่มก่อตัว
ทำไมเป็นอย่างนั้นล่ะ?
หัวคิ้วมุ่นเข้าหากัน จังหวะเดียวกับที่มุคุโร่หลับตาลงแล้วปล่อยมือให้เป็นอิสระ
“สองครั้ง“
”ฮึ?“
”..สองครั้งแล้วที่คุณถามอะไรแบบนี้ ถ้ามันเป็นแค่เรื่องไร้สาระก็ไม่ต้องถามอีกนะครับเอคุง“
มุคุโร่ลุกออกไปปล่อยให้เอริโกะกลับลงไปนั่งตัวชา
”อ่า…ขอโทษครับ“