Inlay

ร่างสูงโปร่งยืนตระหง่านบนก้านไม้ มองจ้องลงมาถึงใบหน้าอันหม่นหมองแม้จะถูกทาทับไว้ด้วยรอยยิ้ม “ โฮะ — โคตรน่าสงสาร ” “ แต่ก็น่าเอ็นดูอยู่หรอก “ เขาถือร่างของเป็ดน้ำไว้ในมือ ลอบเลยเลือดสัตว์จากมุมปาก ลิ้มรสหวานแต่ก็ไม่เท่าเลือดมนุษย์ ผู้ครองอนธการหรี่ตาจนเป็นเส้นโค้ง แสยะยิ้ม ” นั่นน่ะ “ เขาชี้ ” ชนะไหม ? “ รอยช้ำนั่น ไม่ใช่ใคร ทำไม แต่ได้ชัยรึไม่