เมื่อพาหนะคันเล็กแน่นิ่งลงเลียบริมฟุตบาท ชายหนุ่มก็ก้าวขาลงหนึ่งข้าง
ยอมเอียงเสี้ยวหน้าเปิดเผยความอ่อนโยนอันเจือจางในดวงตา
ย้อนแย้งกับท่าทางและคำพูดที่ผ่านมาตั้งแต่ต้น
“ค่อยไปงอแง ตรงนั้น"
ตรงสถานที่ที่มีเพียงคลื่นทะเลและคลื่นลม
ลมหายใจผ่อนลงกลายเป็นไอควัน มือหนายื่นให้เธออีกครั้งเพื่อรอการกอบกุมไว้ดังเดิม