Inlay

ไป๋ (⁠｡⁠•̀⁠ᴗ⁠-⁠)⁠✧ เป็นนกที่ตื่นเช้า อพยพมาจากแดนเหนือ ถิ่นนกสีฟ้า CMS open | fanart ,oc ,ไม่รับคู่สวนโพนะคับ | • https://www.pixiv.net/users/61284703 • https://www.readawrite.com/?action=user_page&user_id_publisher=10610220

คอยรบกวนโสตประสาทจนสมองช็อต ถึงอย่างนั้นทานาบาตะก็เรียนรู้วิธีที่จะอยู่กับเสียงเหล่านั้นได้ เพราะอย่างไรเสียงของเขาก็ค่อนข้างดี ถึงได้ผันตัวมาเล่นดนตรีเพื่อกลบความน่ารำคาญนั่นลง แต่พักนี้เสียงน่ารำคาญนั่นกลับดังขึ้นมาเสียอย่างนั้น ไม่ว่าจะเร่งระดับเสียงกีตาร์มาก็ขึ้นเท่าใด ก็ไม่สามารถกลบเสียงนี้ลงได้ เพียงเพราะเจ้าของเสียงนี้ดันเป็นตัวเขาเอง

#ทานาชิน auไรไม่รู้ 🎸💭 ทานาบาตะมักได้ยินเสียง เสียงของคนรอบข้างที่มักพ่นถ้อยคำมากมาย บ้างก็โมโห บ้างก็เป็นสุข มวลความรู้สึกที่ถ่ายทอดออกมาจาก ‘เสียง’ ผสมปนเปกันก้อนมวลลอยละล่องในอากาศ แต่แล้วอย่างไรเสียงเหล่านั้นก็น่ารำคาญนักเหลือ แม้จะปิดหูแน่นจนหัวแทบระเบิดก็ยังคงรับรู้เสียงเหล่านั้นได้ เสียงอันน่ารังเกียจ

และต้นเหตุของมันก็มาจากตัวตนอันเจิดจ้าตรงหน้า สีเหลืองทองเหมือนกลีบทานตะวัน ผู้ครอบครองเสียงอันน่ารำคาญดังเช่นคนอื่น ๆ หากแต่ว่าทานาบาตะกลับไม่ได้ปฏิเสธที่จะเงี่ยหูฟัง เสียงของหมอนั่นก็เหมือนกับมนุษย์ทั่วไป เสียงของความรู้สึกอันหลากหลายเท่าที่สมองจะสั่งการออกมาได้

#นางุชิน Mafia au “เกือบไปแล้ว ๆ ~ ช้ากว่านี้มีหวังระเบิดตายแหง” “ปล่อยได้แล้ว นางุโมะ!” “ไม่เอาหรอก เพราะชินคุงดื้อ ปล่อยไปมีหวังหายไปอีก ผมเองก็ขี้เกียจตามช่วยนายนะ” “ฉันเอาตัวรอดเองได้น่า!” “ไม่ไหว ๆ เพราะชินคุงอีกนั่นแหละที่อ่อนหัดเกินไป พวกนั้นถึงมีโอกาสกดระเบิดตัวเอง” “...อึก” “เป็นเด็กดีแล้วกลับกันเถอะ ป่ายนี้ซากาโมโตะคุงเป็นห่วงแย่”

เสียงของหมอนั่นยังคงดังก้องภายในหู แม้จะน่ารำคาญแต่ก็ยังทนฟังมัน นานวันกลับโหยหามันเสียอย่างนั้น หวังว่ามันคงจะเบาลงในสักวัน ทั้งเสียงของหมอนั่น และเสียงก้อนเนื้อที่ดังระรัวในอกก็เช่นกัน End.